Men’s semen quality is associated with how long they live according to a study of nearly 80,000 men, which is published today (Wednesday) in Human Reproduction [1],
Jakość nasienia mężczyzn jest powiązana z długością ich życia, jak wynika z badania przeprowadzonego na prawie 80 000 mężczyzn, opublikowanego dziś (środa) w Human Reproduction [1], jednym z wiodących na świecie czasopism poświęconych medycynie reprodukcyjnej.
W badaniu obserwowano mężczyzn przez okres do 50 lat i stwierdzono, że ci z całkowitą liczbą ruchliwych plemników wynoszącą ponad 120 milionów mogą oczekiwać, że będą żyć o dwa do trzech lat dłużej niż mężczyźni z całkowitą liczbą ruchliwych plemników wynoszącą od 0 do 5 milionów.
Jest to największe badanie mające na celu zbadanie związku między jakością nasienia a śmiertelnością. Towarzyszący mu komentarz redakcyjny nazywa je „przełomową” publikacją [2].
Badaniem kierowali dr Lærke Priskorn i dr Niels Jørgensen w Departamencie Wzrostu i Rozrodu w Szpitalu Uniwersyteckim w Kopenhadze (Copenhagen University Hospital-Rigshospitalet, Kopenhaga, Dania). Przeanalizowali oni dane 78 284 mężczyzn, u których w latach 1965-2015 przeprowadzono ocenę jakości nasienia w publicznym laboratorium analizy nasienia w Kopenhadze z powodu zgłoszonej niepłodności pary. Ocena jakości nasienia obejmowała objętość nasienia, stężenie plemników i odsetek plemników, które były ruchliwe i miały normalny kształt.
W okresie obserwacji naukowcy wykorzystali dane zawarte w unikalnych duńskich rejestrach krajowych, aby sprawdzić, ilu mężczyzn zmarło z jakiejkolwiek przyczyny. W tym czasie odnotowano 8 600 zgonów, co stanowi 11% tej grupy mężczyzn. Z tej grupy 59 657 mężczyzn dostarczyło próbki nasienia w latach 1987-2015, a dla tej grupy dostępnych było więcej informacji, w tym poziom wykształcenia jako wskaźnik statusu społeczno-ekonomicznego oraz zarejestrowane diagnozy schorzeń w ciągu dziesięciu lat przed oddaniem próbki.
Dr Priskorn powiedział: „Wcześniejsze badania sugerowały, że męska niepłodność i niższa jakość nasienia mogą być związane ze śmiertelnością. Przeprowadziliśmy to badanie, aby przetestować tę hipotezę i oszacować, w jakim stopniu jakość nasienia koreluje z długością życia mężczyzny i wyjaśnić, czy choroby zdiagnozowane przed oceną jakości nasienia mogą wyjaśniać niektóre z tych powiązań”.
„Obliczyliśmy oczekiwaną długość życia mężczyzn w zależności od jakości ich nasienia i stwierdziliśmy, że mężczyźni z najlepszą jakością mogą oczekiwać średnio o dwa do trzech lat dłuższego życia niż mężczyźni z najniższą jakością nasienia. W wartościach bezwzględnych, mężczyźni z całkowitą liczbą plemników powyżej 120 milionów żyli o 2,7 roku dłużej niż mężczyźni z całkowitą liczbą plemników od 0 do 5 milionów. Im niższa jakość nasienia, tym niższa oczekiwana długość życia. Związek ten nie został wyjaśniony żadnymi chorobami występującymi w ciągu dziesięciu lat przed oceną jakości nasienia ani poziomem wykształcenia mężczn.
Naukowcy sugerują, że słaba jakość nasienia może być wskaźnikiem innych, podstawowych czynników, które wpływają zarówno na płodność, jak i ogólny stan zdrowia. Może to posłużyć do wykrywania problemów zdrowotnych w momencie, gdy mężczyźni badają jakość swojego nasienia.
Dr Jørgensen powiedział: „Musimy lepiej zrozumieć związek między jakością nasienia a ogólnym stanem zdrowia mężczyzn. Badanie to sugeruje, że możemy zidentyfikować podgrupy mężczyzn z obniżoną jakością nasienia, którzy są pozornie zdrowi w momencie oceny jakości nasienia, ale którzy są narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju pewnych chorób w późniejszym okresie życia. Jest to klucz do zainicjowania odpowiednich strategii prewencyjnych”.
W komentarzu dołączonym do artykułu, emerytowany profesor John Aitken z School of Environmental and Life Sciences na Uniwersytecie w Newcastle w Australii, nazywa tę publikację „przełomową” i przedstawia różne mechanizmy, które mogą przyczyniać się do związku między niską jakością nasienia a krótszą długością życia.
„W tym komentarzu podkreśliłem kilka potencjalnych mediatorów takiego związku, w tym defekty genetyczne na chromosomach płciowych (X lub Y), upośledzony układ odpornościowy, choroby współistniejące, czynniki stylu życia i zanieczyszczenia chemiczne zdolne do naruszenia integralności telomerów. Biorąc pod uwagę złożoność tych czynników, możemy zapytać, czy działają one niezależnie, czy też odzwierciedlają istnienie jakiegoś fundamentalnego procesu patologicznego, który przecina wszystkie te ścieżki epidemiologiczne?” – pisze.
Sugeruje on, że w proces ten może być zaangażowany proces zwany stresem oksydacyjnym. Jest to brak równowagi w organizmie cząsteczek zwanych „wolnymi rodnikami” i przeciwutleniaczy, które hamują utlenianie. Wiadomo, że wolne rodniki uszkadzają komórki i wpływają na jakość nasienia, a stres oksydacyjny bierze udział w procesie starzenia.
Pisze on: „Można oczekiwać, że każdy czynnik (genetyczny, immunologiczny, metaboliczny, środowiskowy lub związany ze stylem życia), który zwiększa ogólny poziom stresu oksydacyjnego, może prowadzić do zmian w profilu nasienia i późniejszych wzorców śmiertelności. Co więcej, etiologia oparta na stresie oksydacyjnym może również wyjaśniać związki obserwowane między powikłaniami ciąży (stan przedrzucawkowy, nadciśnienie ciążowe i cukrzyca ciążowa) a śmiertelnością kobiet w późniejszym okresie życia. Nadrzędna hipoteza stresu oksydacyjnego jest również zgodna z obserwacją, że krążące poziomy przeciwutleniaczy są generalnie wyższe u kobiet niż u mężczyzn, podobnie jak ich telomery są zwykle dłuższe. Być może więc dla obu płci sekretem osiągnięcia zarówno wysokiej płodności, jak i zdrowego starzenia się, jest monitorowanie stresu oksydacyjnego i podejmowanie działań mających na celu utrzymanie zrównoważonego stanu redoks. Czy to może być takie proste? Najwyraźniej wiele do przemyślenia”.
[1] „Jakość nasienia i długość życia: badanie 78 284 mężczyzn obserwowanych przez okres do 50 lat”, L. Priskorn i in. czasopismo Human Reproduction. doi:10.1093/humrep/deaf023
[2] „Spermatozoa as harbingers of mortality: the curious link between semen quality and life expectancy”, autor: Robert John Aitken. Czasopismo Human Reproduction. doi:10.1093/humrep/deaf027
